Η νέα χορογραφική δουλειά της ομάδας ΜΑΝ από την Άρτεμη Λαμπίρη, «Απέναντι», είναι ένα ντουέτο που διερευνά την ομώνυμη έννοια του ως μία χωρική συνθήκη που καθορίζει δύο σώματα κι αποτελεί την αρχή κάθε δράσης.

Τι συμβαίνει όταν δύο σώματα στέκονται απέναντι;
Τι σημαίνει στέκομαι απέναντι;
Σε μια πρώτη ανάγνωση, η λέξη «απέναντι» φέρνει στο νου την αντιπαράθεση, την αντίστιξη. Δεν είμαστε όμως απέναντι και σε μια αγκαλιά ή όταν φλερτάρουμε;

Σε αυτό το έργο, τα σώματα των χορευτριών τοποθετούνται απέναντι στο χώρο, αντιπαρατίθενται, συγχωνεύονται σε ένα, για να διαχωριστούν εκ νέου και να επαναπροσδιοριστούν ξανά και ξανά μέσα από το βλέμμα του απέναντι.
Ο χώρος φορτίζεται από την συνδιαλλαγή, τα βλέμματα, τις σιωπές και ο σκηνικός τόπος αποκτά τη δική του χρονικότητα μέσα από μια σχετικά μινιμαλιστική προσέγγιση. Μοιάζει με τις στιγμές που κοιταζόμαστε στα μάτια χωρίς να μιλάμε, και αυτές γίνονται άχρονες. Το απέναντι ρέει σαν μια ανάσα απ’ την αρχή ως το τέλος και το κοινό γίνεται μάρτυρας της λεπτής και ευαίσθητης ισορροπίας μεταξύ της σύνδεσης, της απόστασης και του διαχωρισμού των δύο ερμηνευτριών. Η μία γίνεται καθρέφτης της άλλης, παραμορφώνεται και χτίζεται μια βαθιά σχέση όπου στο τέλος το κοινό θα βρεθεί κι αυτό απέναντί τους. Αφαίρεση, δύναμη, καθαρότητα και ευαισθησία είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν το έργο αυτό.

Αντλώντας έμπνευση από παραδοσιακά στοιχεία του λαϊκού χορού, πορτρέτα του Λεονάρντο ντα Βίντσι και σύγχρονα έργα όπως αυτά της Μαρίνας Αμπράμοβιτς, η χορογράφος διερευνά την παραμόρφωση που δημιουργείται όταν η αντίληψη του ενός διαμορφώνεται από την αντίληψη του άλλου. Αυτό το φαινόμενο του καθρέφτη, που γεννιέται από το αμοιβαίο μας βλέμμα, μεταβάλλεται και μεταμορφώνεται με το βάρος των συναισθημάτων μας.